تبصرهء 1 - در بعضى قرآنهاى قديمى در مواردى ، علامت متقدّمين و متأخّرين در موقع اتفاق ، با هم نوشته مىشود مانند : ( ط ، قف ) - ( لا ، صل ) - ( ز ، صلى ) و در صورت اختلاف نيز نشانهء هر دو گروه نگاشته مىشود مثل : ( ج ، صلى ) - ( ط ، صلى ) - ( ص ، لا ) . تبصرهء 2 - در بعضى قرآنها روى برخى از آيات كلمهء « مقرّا » نوشته شده كه مشعر بر اقرار بصدق مضمون آيه است . تبصرهء 3 - در چهار موضع از قرآن كريم براى تشاكل و يك نواخت شدن با آيات ما قبل ، حرف « الف » به آخر كلمات نامبردهء زير الحاق گرديده است كه در حال وصل بنا بطريقهء ابو عمرو و حفص و ابن ذكوان بنا بر اصل بدون « الف » خوانده مىشود و هنگام وقف ، بالف وقف ميشوند : الظُّنُونَا - الرَّسُولَا - السَّبِيلَا ( آيات 10 و 66 و 67 سورهء احزاب ) - قَوارِيرَا ( بلورها - آيهء 15 سورهء دهر ) . تبصرهء 4 - لكِنَّا هُوَ اللَّهُ رَبِّي وَ لا أُشْرِكُ بِرَبِّي أَحَداً ( ليكن من ميگويم خداوند پروردگار من است و هيچكس را به او شريك نميكنم - آيهء 38 سورهء كهف ) كلمهء اول در اصل « لكن أنا » بوده كه همزهء « أنا » حذف و دو حرف نون در يكديگر ادغام گرديده و تمام قراء در حال وصل ، بدون الف ( لكنّ ) و هنگام وقف ، برابر رسم الخط قرآن با الف بعد از نون ( لكنّا ) خوانده و خلافى در آن ندارند مگر ابن عامر و ابو جعفر ور ويس كه در حال وصل نيز باثبات الف ( لكنّا ) قرائت كرده‌اند تا با ( لكنّ ) كه از حروف مشبهة بالفعل است مشتبه نگردد و از فصاحت نيز خارج نشود .